|
 تو كه نه جاى ماندن دارى و نه پاى رفتن و نه راه بازگشت، تو به عجز و اضطرار رسيدهاى. تو ضرورت رفتن را با تمام ذره ذرهى وجودت احساس مىكنى، ولى پايى براى رفتن ندارى، كه تمامى مركبها تو را تا حدى پيش آوردهاند و ديگر توانايى رفتن ندارند ...
|
|
ادامه مطلب...
|
حقيقت انتظار مسأله از اينجا آغاز مىشود كه رنجها ، مشكلات ، مصيبتها ، فقر ، جهل ، جنگ ، تعارض منافع، محدوديتها در واقعيت زندگى فردى و اجتماعى ما ، ما را به انتظار مى كشاند . مسألهى دوم به انسان بر مىگردد ...
اى نزديكتر از من به من، مىخواهم از دورىها و بيگانگىها بگويم. اى حضور امن و امان، مىخواهم از آشوب و بحران بگويم، از عفونت سنگين گفتهها و از زخم سياه نوشتهها. مىگويند اين قرن آشوب و بحران، مىخواهد با سرعت علم و شتاب ...
رِندى مىخواست مرا نقد بزند و بشناسد، اما آنقدر ناشيانه كه من هم فهميده بودم و خودش هم فهميده بود كه من فهميدهام، ولى به روى خود نمىآورد و با غرور مىگفت كه: من با خيلىها گفتوگو كردهام و از خيلىها پرسيدهام كه براى رسيدن ...
